photo by Καλλιόπη Πασιά

19-09-2016
όσο εξαντλείσαι τόσο αγαπάς

έτσι όπως έχασα φως, χρώμα, ελπίδα

πριν καν προλάβω να χαρώ

έτσι τις έζησα

ιστορίες που τρομάζουν τον άνθρωπο

 

σε μια διαδρομή μέσα στο γκρι ντυμένη

στο χαλασμό του κόσμου

έτσι διδάχθηκα απώλεια και ζέση

σαν μια φωνή που απόηχο δεν έχει

 

όπως μιλούν τα φύλλα όταν φυσά

δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να πω

πως όσο εξαντλείσαι τόσο αγαπάς

μονάχα έτσι σπαρταρούν τα σπλάχνα

 

δεν είναι η αγάπη η μόνη γιατρειά;

σαν ίσος με ίσο κοίτα με

και ας μην κοιτώ σέ ευθεία

δεν είναι από τύχη ώριμα τα μάτια

 

μα είναι η ανάγκη που τα κρύβω

αυτά είναι που ονειρεύτηκα απόψε

μια μέρα μέλλον θα γεννώ

έτσι όπως φως και χρώμα τα ονόμασα ελπίδα

 

REPOSTED FROM LINK